Hallo iedereen!

Internet in de Aqualodge is voor het moment dood dus zit ik hier in Maendeleo (dat jeugdcommunity centre) om jullie toch nog op de hoogte te houden van mijn avonturen.

Mijn eerste week stage zit er ondertussen al op. Ik heb wat kennismakingsspelletjes gespeeld met de kindjes (een deel ervan toch, niet met alle 250 tegelijk) en ik ben ondertussen overgeschakeld naar educatieve spelletjes. Dat klinkt heel slim en moeilijk enzo maar dat gaat echt simpelweg van pictionairy (in het Engels natuurlijk) tot 1 2 3 beeld een dier uit. Deze week werk ik rond de 5 zintuigen dus straks ga ik naar het marktje om mijn voel- en geurzakjes te maken (aangezien ik hier geen dozen heb moet het maar in zakjes)

Op mijn stageplaats is er een sociaal werker die mijn stage begeleidt. Het is een man van ongeveer bijna 70 jaar schat ik en hij ademt gewoon pole pole. Als je met hem in een gesprek verzeilt over een simpele vraag als 'Hoeveel verschillende klassen zijn hier?' ben je al rap een paar uur weg. Er is ook een logistiek medewerker die eerst voorgesteld had om mijn stage te begeleiden. Dat vond ik niet zo'n slecht idee aangezien hij wel met internet en e-mail overweg kan en dat betwijfel ik nogal van die sociaal werker. Ik ben wel rap terug overgeschakeld naar de sociaal werker als stagebegeleider aangezien de logistiek medewerker mij constant geld vraagt. Hij zit met een probleempje met een advocaat die hij moet betalen en telkens als hij mij ziet vraagt hij of ik toch niet kan kijken of er een manier is om hem geld te geven. Zo kan ik natuurlijk niet werken! Hij heeft zelfs al eens mijn spel onderbroken om me nog maar eens te vragen geld vanuit België te sturen. Uiteindelijk ben ik naar de directrice gestapt en heb haar mijn probleem verteld. Ze kon er niet mee lachen en beloofde me om hem erop aan te spreken.

Nuja, voor de rest is het een prachtige stageplaats hoor, het zijn schatten van kinderen en ze zijn enthousiast over mijn spelletjes.

Buiten mijn stage heb ik hier natuurlijk ook veel te doen. Vrijdagavond zijn we met de Belgische bende (allemaal studenten die hier stage doen) naar een concert gegaan. Het was een band uit Zanzibar hadden we gehoord en ze was nogal populair. Het begon om 21u30 dus wij kwamen daar toe, kochten ons ticketje (10000 shilling = ongeveer 5€) en zetten ons op de plastic tuinstoelen. Bijna 3 uur later begon dat concerteindelijk. Het was enkel een vrouw die daar stond te zingen en ze zong mee met haar liedjes die afgespeeld werden (bleek toen ze een paar seconden te laat door had dat de tekst alweer begonnen was). De locals (vooral vrouwen) waren razend enthousiast, hebben gedanst (lees: schudden met die Afrikaanse poep) voor zot. Wij zijn na een tijdje toch opgestapt. Het was niet wat we ervan verwacht hadden en vooral het lange wachten had ons enthousiasme al gesmoord.

Zaterdag zouden we de scouts leren zwemmen. Om 10u kwamen we de bende enthousiast stappend tegen en waren samen op weg naar het strand. Plots kwam uit het niets een stortbui, dus hebben we ons met de hele bende geschuild onder een afdakje in de Aqualodge. Wij zagen het absoluut niet meer zitten om te zwemmen, zeker toen het begon te bliksemen. De scouts was teleurgesteld dat we niet meer mee wilden gaan en zijn dan maar (letterlijk en figuurlijk) alleen afgedropen naar het strand.

Zondag waren we uitgenodigd door een kennis van Carmen om de mis in haar kerk mee te maken. Het was een protestantse kerk dus dat beloofde veel zingen, klappen en dansen. Om 9u30 begon de mis maar we kwamen om 10u fashionably late toe in onze mooiste' kleren. Iederen was aan het zingen en klappen en een koortje stond vooraan te dansen. Wij werden op de voorste rijen gezet en klapten enthousiast mee. Opeens ging iedereen naar voren voor een handoplegging. Ik verschoot me rot toen de pastoor plots op een meisje begon te slaan en te roepen. Hij geloofde dat er een duivel in haar zat dus die moest eruit gedreven worden. Ontzet en met een machteloos gevoel heb ik toegekeken. Iedereen vond dit normaal en er gingen zelfs iets later 2 meisjes vrijwillig naar voren om bevrijd te worden van de duivel in hen. Daarna begon de preek/les waarbij iedereen gretig opschreef wat er gezegd werd. Hier begon het saaie deel dat uiteindelijk nog duurde tot 15u! Uitgehongerd en suf waren we enorm blij toen de mis eindelijk gedaan was. We zijn direct naar een restaurant geweest om chips kuku (kip met soort frietjes) te eten. Het was een hele ervaring en ik ben blij dat ik het toch meegemaakt heb maar het is zeker niet iets om te herhalen.

Tot de volgende! Tutaonana!