Mambo vipi!
Het afgelopen weekend heb ik het nogal druk gehad. Zaterdag was ik uitgenodigd door een van de gasten in Mwocachi om zijn thuis eens te bezoeken. Hij had zijn moeder verteld dat hij iemand uit Europa kende en die moeder vroeg direct wanneer ze me eens te zien zou krijgen. Zaterdag ben ik dus naar Kibirizi gegaan (een klein vissersdorpje dichtbij Kigoma). Ze zijn speciaal voor mij een soda en koekjes gaan kopen, zodat ik me welkom voelde, dat opzet was zeker geslaagd! (zelfs zonder de soda en koekjes ook hoor :-p) en toen werd ik voorgesteld aan de hele familie, zijn moeder, zijn 9 broers en zussen, de kinderen van 2 van zijn zussen, zijn tante en haar kind, een vriend van hem die langskwam. Het was nogal een drukke bedoening. Er werden veel vragen gesteld over het leven in België enzo. Daarna hebben ze me met een heel deel rondgeleid in het vissersdorpje zelf. Na de rondleiding hebben we ons nog wat buiten gezet en hebben ze me getoond hoe ze van een simpel doek een mooie bedovertrek maken door er patronen op te naaien. Toen het tijd was om terug naar huis te gaan heb ik nog wat fruit meegekregen. Het was een supertof bezoek en ik ben direct ook weer uitgenodigd om nog eens te komen.
Dit weekend was het natuurlijk paasweekend. Pasen betekent in België voor de kleintjes chocolade rapen en voor de grote chocolade eten. Hier in Kigoma betekent Pasen dat er van witte donderdag tot en met paasmaandag heel wat winkels en restauranten toe zijn en dat er gevierd wordt natuurlijk. Ook ik heb Pasen gevierd, namelijk in Mwocachi. Ik was uitgenodigd door de directrice om op zondag te komen eten voor Pasen. Zondagmiddag hebben Vincent en Ulrike zelf ciapati gemaakt, een soort broodachtige pannekoeken, en hebben we die met wat geplette advocado en rauwe groenten buiten in het zonnetje opgegeten. Ik heb niet te veel gegeten aangezien ik om 16u zou eten in Mwocachi. Na het eten ben ik vertrokken en toen ik daar aankwam was ik echt aangenaam verrast. Het pleintje was overdekt met doeken en eronder stonden een heleboel stoelen en banken gericht naar drie 'hoofdtafels'. Ik was nog wat vroeg en heb nog wat gebabbeld met een man die daar ook aan het wachten was tot alles zou beginnen. Hij bleek een reporter te zijn van de TBC (een tv-zender in Tanzania). Ik verschoot wel even, wat kwam die hier doen? Bleek dat het paasfeest van Mwocachi zou gefilmd worden (en niet enkel door TBC). Tof! De directrice had me aan 1 van de hoofdtafels geplaatst waar volgens mij de rest van de staff ook zou komen zitten. Er kwamen echter allemaal oude vrouwen naast mij zitten (ik zat recht in het midden) en dat bleken de oprichters van Mwocachi te zijn. Ik was echt vereerd dat ik daar bij mocht zitten maar ik voelde me ook ambetant omdat ze speciaal voor mij 1 van die oprichters aan de kant hadden gezet zodat ik daar tussen kon zitten. Ik stelde nog voor dat ik met haar zou wisselen van plaats maar de directrice moest er niet van weten. Ze zei dat dat de tafel van de 'mama's van Mwocachi' was en dat ik daar vandaag bijhoorde. Ik voelde me toch niet volledig op mijn gemak, die vrouwen spraken bijna geen Engels dus een babbeltje slaan was ook geen optie, en dat hebben de kindjes gemerkt. Vooral de oudere vonden het amusant dat ik tussen de oude vrouwen zat.
Het feest bestond uit heel veel speeches van allerlei mensen, af en toe een gebed en veel liedjes en dansjes, oa ook van de kindjes zelf. Super om te zien! Alles werd constant gefilmd en vooral de hoofdtafels. Telkens als de camera de volledige tafel passeerde bleef die een paar seconden op mij gericht en dan pas ging die vluchtig door naar de rest van de tafel. Telkens deed ik mijn best om niet in de camera te kijken maar ik heb mij toch serieus in moeten houden om niet in de lach te schieten, vooral als ik zag dat de oudere gasten het vooral zeer amusant vonden om mij daar te zien afzien. Toen de directrice zelf een speech gaf was de sfeer echt denderend, iedereen klapte constant en er werd luid gejoeld. Tot ze plots iedereen ook vroeg om te klappen voor de 'mama's van Mwocachi'. Al die camera's waren direct op onze tafel gericht, al die vrouwen sprongen recht en zwaaiden enthousiast en ik zat daar te denken 'moet ik nu ook rechtstaan of niet?' Ik dan maar half rechtgestaan en ongemakkelijk gewacht tot die weer gingen zitten. Best dat dat geen 2x gebeurde!
Na al de speeches konden we eten. Het was echt lekker eten (rijst, pilau, gebakken bananen, kip, ananas, watermeloen en een paar dingen die ik niet van naam ken) en de sfeer was ook gezellig. Het was ondertussen al donker dus het was al tastend eten. Nadien heb ik nog wat naar de sterren gekeken terwijl ik op de taxi aan het wachten was. Supermooi! Er was daar niets van licht dus er waren echt duizenden sterren die ik nog nooit eerder had gezien. De avond is echt veel te vroeg geëindigd.
Ik zie dat ik hier al bijna een boek aan het schrijven ben, sorry voor het veel te lange verhaal maar ik heb gewoon zoveel te vertellen ?
Tutatonana!
Daaaag!
Faïka