er kwam een varkentje met een lange snuit ...

... en mijn verhaaltje is bijna uit!

Tis bijna zover. Mijn laatste dagen in Kigoma zijn ingegaan. Maandag vertrekken Hendrik en ik naar Zanzibar. Trouwens voor de mensen die het nog niet zouden weten: Hendrik is hier! Voor de mensen die het niet weten, Hendrik is mijn vriendje en voor de onwetende Afrikanen mijn man :-p

Gisteren heb ik mijn laatste stagedag gehad, ik heb het toch wel moeilijk gehad. Ondertussen ben ik toch wat gehecht geraakt aan de kindjes en zij aan mij. Ik had wasco's meegebracht als onderdeel van mijn cadeautje aan de kindjes van Mwocachi. In totaal heb ik ongeveer 100 tekeningen gekregen, waarvan nogal veel zwaaiende handjes :-) Bij het echte afscheid nemen had ik het toch wel efkes moeilijk om geen traantjes te laten vloeien. Maar ik had het mezelf beloofd om niet te wenen in Mwocachi, dan maar thuis bij Hendrik gedaan :-/

Hendrik en ik hebben trouwens samen al veel toffe dingen gedaan. Naar Ujiji geweest (waar Livingstone en Stanley elkaar ontmoet hebben) en dan te voet terug naar Kigoma gewandeld, deels langs het strand. Daar hebben we toch een mooi 3u en meer over gedaan. Daarna naar de Hilltop (hotel in de buurt) naar de zebra's en blauwbal-aapjes gaan kijken. Vrijdag naar Maendeleo geweest voor de filmavond en zaterdag naar de bungalow geweest.

Vandaag gaan we naar Jacobsen beach relaxen en vanavond de laatste bungalow, morgen eerst nog wat eindwerkwerken en dan naar mijn beste vriendin in Afrika: Safi Hamisi. Een naaister in de buurt van Mwocachi die voor mij een jurk gemaakt heeft van een stofje die de mama van Hendrik gekocht heeft voor mij. Ze wou persé voor mijn vertrek een soort rijstbolletjes maken (heel lekker!). Daarna nog eens naar Jacobsen beach, dit keer voor een barbeque met de Belgische bende. Een toffe manier om afscheid te nemen en Carmen haar verjaardag die ik spijtig genoeg niet meer ga meemaken te vieren.

Voor ik mijn verhaaltje afsluit nog even een leuke anekdote. Vorige week zat mijn stagedag er weer op. Ik was op weg om Mwocachi buiten te wandelen en zei nog goeiedag tegen de matrones en de guard die onder de mangoboom zaten. Ze zeiden iets terug in het Swahili dus vroeg ik aan Filbert om te vertalen. Ze zeiden dat ik dik was! En Filbert zei dan nog 'Maar tis waar je bent dik'! Op zo'n moment sta je toch ook wel met je mond vol tanden. Gelukkig weet ik dat dik zijn hier als positief wordt aanzien dus het was eigenlijk als complimentje bedoeld.

Ondertussen zit ik hier al een tijdje op mijn blog en wordt het eens tijd om terug te gaan eindwerkwerken!

Vele groetjes aan iedereen!

Afrikaanse kleren

Hoi iedereen!

Ondertussen begint mijn tijd hier in te korten, nog maar een paar weken te gaan. Ik denk er niet te graag aan, er zijn hier gewoon veel te veel mensen, plaatsen, dingen, ... die ik ga missen!

Ik denk nog maar aan de sterrenhemel als de elektriciteit uitvalt, het adembenemende zicht op het meer, de kinderen in Mwocachi, al de mensen in Maendeleo en ik wil direct veel langer blijven dan gepland. Natuurlijk niet mogelijk met eindwerkdingen enzo maar toch aanlokkelijk :-)

Een eindje geleden ben ik naar de markt in Mwanga gegaan, een plaatsje dichtbij Kigoma, en heb er een mooie kanga gekocht. Voor diegenen die zich nu afvragen 'Is da groter of kleiner dan een konijn?' een kanga is de traditionele kledij in Tanzania. Het is simpelweg gezegd een doek die ze op 1001 manieren rond hun lichaam (en kindjes op de rug) wikkelen en waar een spreuk in het Swahili opstaat. Ik heb ook nog een sjaal gekocht en wat fruit voor een overheerlijke fruitsalade. Helemaal in de sfeer van de lokale stoffen gekomen heb ik nog 2 stoffen gekocht voor kleren te laten maken. Een paar dagen erna naar de kleermaker gegaan, aan de hand van een voorbeeldfoto getoond wat ik wou en na een week wachten mocht ik ze vandaag eindelijk ophalen! Al zeg ik het zelf: kzie er tof uit! ;-)

Voor de rest heb ik mij op mijn stageplaats de laatste tijd nogal geërgerd aan mijn stagebegeleider. Hij heeft de laatste tijd de uiterst onaangename gewoonte aangenomen om allerlei dingen te beslissen die mij beïnvloeden zonder daar eerst met mij over te praten. Ik heb ondertussen al in 3 restaurants iets gaan eten tegen mijn goesting omdat hij simpelweg al had laten weten aan de eigenaars dat we er zouden gaan eten, allemaal zonder mij iets op voorhand te laten weten. Hij wou zelfs de persoon die mij helpt met mijn spelletjes (voornamelijk vertalen voor de kleinere kinderen) vervangen door een paar leraren omdat die goed sport kunnen en ik toevallig 2x voetbal heb gespeeld met de kinderen. Ik kan zo nog eindeloos doorgaan met anekdotes, maar dat is voor jullie ook niet tof om te lezen en zo raakt mijn verhaal natuurlijk ook rap lang.

In plaats daarvan ga ik nog even een van de leukste avonden hier in Afrika beschrijven. Met de Belgische bende (die door wat bezoek op dat moment even groter was) hebben we beslist om op Jacobsen beach (een idyllisch privé-strandje aan het meer) een barbeque te houden. Er werd beslist wat er zou gegeten worden. Vis, zoete aardappelen, groentenmix, ... allemaal sulperlekker! Er moest natuurlijk ook drank bijzijn en liefst koel. Aangezien ik de enige was die die namiddag nog naar zijn stageplaats zou gaan en de laatste zou arriveren had ik de plezante taak om 16 frisse pintjes te gaan kopen en die allemaal in mijn rugzak mee te nemen. Een groot deel van de tocht heb ik met de (overvolle) bus gedaan, waar ik door mijn bagage vanvoor mocht zitten :-p Daarna begon de wandeling naar het strand. Normaal duurt de wandeling iets van 10 minuutjes maar volgeladen heb ik er toch veel langer over gedaan. Ik zat dan nog eerst op het verkeerde stuk van het strand maar ben uiteindelijk toch bij de bende geraakt. Juist op tijd want het eten was net klaar. Lekker eten smullen met zicht op de zonsondergang op zo'n mooi strand dat doet toch iets met je!Achteraf dan nog wat kletsen bij 2 olielampen, discussiëren over geiten en kippen, echt een toffe sfeer.

Ondertussen is het hier al wat laat dus ik ga het verhaal afronden. Morgenvoormiddag post (eindelijk) ophalen, de nieuwe Afrikaanse kleren nog een ietsiepietsie laten aanpassen en mijn namiddagactiviteit voorbereiden: vriendschapsbandjes maken!

Kwa heri! dada!

xxx

Faïka

paasweekend

Mambo vipi!
Het afgelopen weekend heb ik het nogal druk gehad. Zaterdag was ik uitgenodigd door een van de gasten in Mwocachi om zijn thuis eens te bezoeken. Hij had zijn moeder verteld dat hij iemand uit Europa kende en die moeder vroeg direct wanneer ze me eens te zien zou krijgen. Zaterdag ben ik dus naar Kibirizi gegaan (een klein vissersdorpje dichtbij Kigoma). Ze zijn speciaal voor mij een soda en koekjes gaan kopen, zodat ik me welkom voelde, dat opzet was zeker geslaagd! (zelfs zonder de soda en koekjes ook hoor :-p) en toen werd ik voorgesteld aan de hele familie, zijn moeder, zijn 9 broers en zussen, de kinderen van 2 van zijn zussen, zijn tante en haar kind, een vriend van hem die langskwam. Het was nogal een drukke bedoening. Er werden veel vragen gesteld over het leven in België enzo. Daarna hebben ze me met een heel deel rondgeleid in het vissersdorpje zelf. Na de rondleiding hebben we ons nog wat buiten gezet en hebben ze me getoond hoe ze van een simpel doek een mooie bedovertrek maken door er patronen op te naaien. Toen het tijd was om terug naar huis te gaan heb ik nog wat fruit meegekregen. Het was een supertof bezoek en ik ben direct ook weer uitgenodigd om nog eens te komen.
Dit weekend was het natuurlijk paasweekend. Pasen betekent in België voor de kleintjes chocolade rapen en voor de grote chocolade eten. Hier in Kigoma betekent Pasen dat er van witte donderdag tot en met paasmaandag heel wat winkels en restauranten toe zijn en dat er gevierd wordt natuurlijk. Ook ik heb Pasen gevierd, namelijk in Mwocachi. Ik was uitgenodigd door de directrice om op zondag te komen eten voor Pasen. Zondagmiddag hebben Vincent en Ulrike zelf ciapati gemaakt, een soort broodachtige pannekoeken, en hebben we die met wat geplette advocado en rauwe groenten buiten in het zonnetje opgegeten. Ik heb niet te veel gegeten aangezien ik om 16u zou eten in Mwocachi. Na het eten ben ik vertrokken en toen ik daar aankwam was ik echt aangenaam verrast. Het pleintje was overdekt met doeken en eronder stonden een heleboel stoelen en banken gericht naar drie 'hoofdtafels'. Ik was nog wat vroeg en heb nog wat gebabbeld met een man die daar ook aan het wachten was tot alles zou beginnen. Hij bleek een reporter te zijn van de TBC (een tv-zender in Tanzania). Ik verschoot wel even, wat kwam die hier doen? Bleek dat het paasfeest van Mwocachi zou gefilmd worden (en niet enkel door TBC). Tof! De directrice had me aan 1 van de hoofdtafels geplaatst waar volgens mij de rest van de staff ook zou komen zitten. Er kwamen echter allemaal oude vrouwen naast mij zitten (ik zat recht in het midden) en dat bleken de oprichters van Mwocachi te zijn. Ik was echt vereerd dat ik daar bij mocht zitten maar ik voelde me ook ambetant omdat ze speciaal voor mij 1 van die oprichters aan de kant hadden gezet zodat ik daar tussen kon zitten. Ik stelde nog voor dat ik met haar zou wisselen van plaats maar de directrice moest er niet van weten. Ze zei dat dat de tafel van de 'mama's van Mwocachi' was en dat ik daar vandaag bijhoorde. Ik voelde me toch niet volledig op mijn gemak, die vrouwen spraken bijna geen Engels dus een babbeltje slaan was ook geen optie, en dat hebben de kindjes gemerkt. Vooral de oudere vonden het amusant dat ik tussen de oude vrouwen zat.
Het feest bestond uit heel veel speeches van allerlei mensen, af en toe een gebed en veel liedjes en dansjes, oa ook van de kindjes zelf. Super om te zien! Alles werd constant gefilmd en vooral de hoofdtafels. Telkens als de camera de volledige tafel passeerde bleef die een paar seconden op mij gericht en dan pas ging die vluchtig door naar de rest van de tafel. Telkens deed ik mijn best om niet in de camera te kijken maar ik heb mij toch serieus in moeten houden om niet in de lach te schieten, vooral als ik zag dat de oudere gasten het vooral zeer amusant vonden om mij daar te zien afzien. Toen de directrice zelf een speech gaf was de sfeer echt denderend, iedereen klapte constant en er werd luid gejoeld. Tot ze plots iedereen ook vroeg om te klappen voor de 'mama's van Mwocachi'. Al die camera's waren direct op onze tafel gericht, al die vrouwen sprongen recht en zwaaiden enthousiast en ik zat daar te denken 'moet ik nu ook rechtstaan of niet?' Ik dan maar half rechtgestaan en ongemakkelijk gewacht tot die weer gingen zitten. Best dat dat geen 2x gebeurde!
Na al de speeches konden we eten. Het was echt lekker eten (rijst, pilau, gebakken bananen, kip, ananas, watermeloen en een paar dingen die ik niet van naam ken) en de sfeer was ook gezellig. Het was ondertussen al donker dus het was al tastend eten. Nadien heb ik nog wat naar de sterren gekeken terwijl ik op de taxi aan het wachten was. Supermooi! Er was daar niets van licht dus er waren echt duizenden sterren die ik nog nooit eerder had gezien. De avond is echt veel te vroeg geëindigd.
Ik zie dat ik hier al bijna een boek aan het schrijven ben, sorry voor het veel te lange verhaal maar ik heb gewoon zoveel te vertellen ?
Tutatonana!
Daaaag!
Faïka

wazungufeestje en filmavond

Hallo iedereen.

Alweer bijna een drukke stageweek achter de rug, maar eerst een tof weekend gehad! Zaterdag was er een wazungufeestje (= feestje van de blanken) met allerlei mensen van over de hele wereld. Er was er eentje jarig en ja ja dat hebben we gevierd! Chips met guacemole, sangria met het lokale fruit in, een barbeque met lekker vlees (zeldzaam gegeven hier), een klein plastic zwembadje voor het kindje dat daar rondliep en de helft van het water eruit die over iedereen werd gesmeten, pingpong op de livingtafel en een spectaculair dessert! Er waren brownies en we waren allemaal uitgenodigd om er een stukje van te nemen. Chocolat! dacht ik direct en ik nam dankbaar een stuk. Vincent en Ulrike (2 Belgen die hier lesgeven) zagen mij ervan smullen en keken mij met grote ogen aan. 'Je weet toch wel wat dat is hé?' Ik stond daar raar te kijken 'Een brownie?' Ja het was een brownie maar wel een 'specialen'. De eerste keer dat ik spacecake gegeten heb en het was niet eens bewust! Gelukkig heb ik er niets van gevoeld, misschien een stukje met minder 'specialiteit' in genomen. In het vervolg dus eerst polsen naar het dessert voor ervan te smullen!

Zondagavond hebben we in de Aqualodge een filmavond gedaan voor Suzanne en Sabrina (2 studenten kleuterleiding) die maandag vertrokken uit Kigoma. We hebben de guacemole van op het wazungufeestje nagemaakt, chips gekocht, zelf popcorn gemaakt, wat fruit gesneden, de living omgebouwd tot cinema en samen gezellig naar Slumdog Millionaire gekeken. Na de supertoffe avond hebben we Suzanne en Sabrina uitgezwaaid.

Na het weekend komt natuurlijk de week. En wat een week! Ik ben met de sociaal werker van Mwocachi een secondary school mee gaan bezoeken (= soort middelbare school) om het onderwijs van een paar gasten van Mwocachi daar te regelen. We zijn er met de taxi naartoe gegaan, maar moesten te voet terug. Het was snikheet en de wandeling was iets langer dan een uur. Ik probeer ook al sinds begin vorige week om een health centre in de buurt te bezoeken, maar dat is tot op vandaag nog altijd niet gelukt. Die afspraak blijft maar verzet worden. Ik heb deze week ook een paar kleine ondernemingen van vrouwen in de buurt bezocht, echt respect voor die vrouwen! Een ervan heeft een naaiatelier dus ik weet al als ik een deftige stof heb gevonden waar ik naartoe kan om een kleedje te laten maken :-)

Ik ben door de moeder van een van de gastjes in Mwocachi uitgenodigd om dit weekend op bezoek te komen. Spannend! Ik weet niet goed wat te verwachten maar ik vond het wel tof om zo uitgenodigd te worden. Het zal de eerste keer zijn dat ik bij iemand thuis op bezoek kom. Ik laat zeker nog weten hoe het geweest is.

Voor mijn eindwerk ben ik vorige week goed op gang geschoten. Ik heb een tof onderwerp gevonden en ik zie het volledig zitten om het uit te werken. Enkel spijtig dat het internet hier weer lam ligt in de Aqualodge, ik kan dus weer maar om de paar dagen mails versturen en bekijken.

Kwa heri!

Tot de volgende!

Mijn adres

Mambo!

Ik ben al een tijdje druk op zoek naar toffe postkaartjes om rond te sturen (wat hier blijkbaar nogal moeilijk te vinden is) en ik dacht zo stiekem in mijn hoofdje dat het ook wel leuk zou zijn om zelf een brief ofzo te ontvangen.

Moest iemand zich geroepen voelen om iets van zich te laten weten:

Brothers of Charity t.a.v. Faïka Govaert

P.O.BOX 270

Kigoma

Tanzania

Ik snap dat jullie geïnteresseerd zijn in mijn avonturen maar jullie moeten ook begrijpen dat ik ook wil weten hoe alles verloopt in het verre Ubelgiji. Het duurt meestal een paar weken (3-4) tot iets hier aankomt, maar het zou toch tof zijn om zo een klein briefje of pakketje of gelijk wa te krijgen van het thuisfront :-)

Voor de rest ben ik druk bezig met schoolwerk, praktijkvoorbeeld schrijven, scriptiebrainstorm, enz. Nog veel te doen ik zal jullie maar laten.

Kwa heri!

Roodheid, regen en boter kaas en eieren

Hallo iedereen.

Het internet in de Aqualodge werkt nog altijd niet dus ik zit weer in Maendeleo. Binnenkort verandert dit hopelijk, momenteel is er iemand in de Aqualodge aan het internet aan het prutsen dus ik hoop dat we straks weer draadloos internet hebben.

Als ik kijk naar mijn vorige blogberichtje verschiet ik wel even, het is al bijna 3 weken geleden dat ik jullie nog iets heb laten weten! In die 3 weken is er natuurlijk veel gebeurd, ik heb nog meer activiteiten met de kinderen gedaan. Een paar dagen geleden heb ik wat stiften en papier meegedaan zodat we allemaal samen konden tekenen. De kinderen waren superenthousiast en er zitten een paar natuurtalenten bij! Het is echt ongelofelijk wat sommigen kunnen tekenen met enkel een rode, blauwe en zwarte stylo. De mooiste tekeningen heb ik uitgehangen in mijn kamer. Ik zal er nog wel eens een foto van trekken.

Dit weekend zijn we met de Belgische bende naar Jacobsen Beach geweest (of zoals de lokale bevolking het noemt: Mzungu beach). Er komen ook enkel mzungu's = blanken aangezien je 5000shiling moet betalen om er te mogen zwemmen (wat veel is voor de lokale bevolking). Het is er ongelofelijk mooi om te snorkelen en om wat te zonnen. Dat laatste hebben we allemaal mogen voelen want we zijn tot de laatste allemaal verbrand. Je veel insmeren is goed, maar het helpt niet volledig! Slapen doet nog wat pijn aangezien het moeilijk is om een positie te vinden die geen pijn doet :-)

Gisteren heb ik een superdag gehad op mijn stageplaats. Ik heb van 2 grote waterflessen (12L) de kop afgesneden om met hen een soort voetbal te spelen maar met de flessen als doel en niet sjotten maar naar elkaar smijten. De kinderen vonden het spel echt tof en ik had de kans om vanuit de schaduw toe te kijken en de score bij te houden, ideaal voor mijn verbrand velleke! Na een uur heb ik een pauze ingelast want de gasten waren allemaal nogal moe van het vele lopen. Ik wou wat foto's trekken van de groep, maar de kinderen hadden hier een ander gedacht van. Allemaal riepen ze 'Faïka, Faïka, mbili, mbili!' Simpelweg vertaald als 'trek een foto van ons 2!' Iedereen wou natuurlijk op elke foto dus het werd duwen en trekken om alleen met een maat op een foto te staan. Het resultaat van mijn fotoshoot zet ik nog op de blog. Midden in de 2e helft begon het plots te regenen. Iedereen vluchtte naar de slaapzalen, behalve Filbert, een van de oudere gasten van Mwocachi en ik, aangezien de slaapzalen overvol zaten. Om de tijd wat te doden hebben we boter kaas en eieren gespeeld. Logisch denken is niet echt iets wat ze daar aangeleerd krijgen, ik heb ieder spel gewonnen ondanks de vele tips en hints.

Qua eten kan ik zeker de laatste tijd niet klagen. 's Avonds zijn er vaak spaghettidrendels of een soort gebakken patatjes = superlekker. Enkel de muizen of ratten (we zijn er nog niet aan uit wat het zijn) die af en toe in de keuken rondlopen zijn wat minder. Vooral het feit dat ze onze slaapkamers ook al ontdekt hebben is niet zo leuk. Vooral niet als je een lade van je bureau opentrekt en er blijkt daar een exemplaar van in rond te lopen! Ik was superverschoten en ben direct mijn kamer uitgelopen. Diezelfde nacht hoorde ik hem weer in mijn kamer rondlopen en aan vanalles knagen. 's Ochtends bleek dat hij mijn fleece trui wat bewerkt had, gaten in mijn mouw enzo. En het ergste is dat die een paar dagen later dus weer in mijn lade zat! Brrrrr! We hebben nu vergif gekocht, gaan het door wat eten mengen en Japhet (de hoteleigenaar) gaat dat op zolder plaatsten (waar de meeste rondlopen). Ik hoop dat ik nu toch voor lang ga verlost zijn van strontjes op mijn bureau en vieze beesten in mijn lade!

Ik ga jullie laten want het is weer een lang verhaal geworden en ik moet nog wat nieuwe spelideeën opdoen voor deze week. Tot de volgende!!

eerste week stage

Hallo iedereen!

Internet in de Aqualodge is voor het moment dood dus zit ik hier in Maendeleo (dat jeugdcommunity centre) om jullie toch nog op de hoogte te houden van mijn avonturen.

Mijn eerste week stage zit er ondertussen al op. Ik heb wat kennismakingsspelletjes gespeeld met de kindjes (een deel ervan toch, niet met alle 250 tegelijk) en ik ben ondertussen overgeschakeld naar educatieve spelletjes. Dat klinkt heel slim en moeilijk enzo maar dat gaat echt simpelweg van pictionairy (in het Engels natuurlijk) tot 1 2 3 beeld een dier uit. Deze week werk ik rond de 5 zintuigen dus straks ga ik naar het marktje om mijn voel- en geurzakjes te maken (aangezien ik hier geen dozen heb moet het maar in zakjes)

Op mijn stageplaats is er een sociaal werker die mijn stage begeleidt. Het is een man van ongeveer bijna 70 jaar schat ik en hij ademt gewoon pole pole. Als je met hem in een gesprek verzeilt over een simpele vraag als 'Hoeveel verschillende klassen zijn hier?' ben je al rap een paar uur weg. Er is ook een logistiek medewerker die eerst voorgesteld had om mijn stage te begeleiden. Dat vond ik niet zo'n slecht idee aangezien hij wel met internet en e-mail overweg kan en dat betwijfel ik nogal van die sociaal werker. Ik ben wel rap terug overgeschakeld naar de sociaal werker als stagebegeleider aangezien de logistiek medewerker mij constant geld vraagt. Hij zit met een probleempje met een advocaat die hij moet betalen en telkens als hij mij ziet vraagt hij of ik toch niet kan kijken of er een manier is om hem geld te geven. Zo kan ik natuurlijk niet werken! Hij heeft zelfs al eens mijn spel onderbroken om me nog maar eens te vragen geld vanuit België te sturen. Uiteindelijk ben ik naar de directrice gestapt en heb haar mijn probleem verteld. Ze kon er niet mee lachen en beloofde me om hem erop aan te spreken.

Nuja, voor de rest is het een prachtige stageplaats hoor, het zijn schatten van kinderen en ze zijn enthousiast over mijn spelletjes.

Buiten mijn stage heb ik hier natuurlijk ook veel te doen. Vrijdagavond zijn we met de Belgische bende (allemaal studenten die hier stage doen) naar een concert gegaan. Het was een band uit Zanzibar hadden we gehoord en ze was nogal populair. Het begon om 21u30 dus wij kwamen daar toe, kochten ons ticketje (10000 shilling = ongeveer 5€) en zetten ons op de plastic tuinstoelen. Bijna 3 uur later begon dat concerteindelijk. Het was enkel een vrouw die daar stond te zingen en ze zong mee met haar liedjes die afgespeeld werden (bleek toen ze een paar seconden te laat door had dat de tekst alweer begonnen was). De locals (vooral vrouwen) waren razend enthousiast, hebben gedanst (lees: schudden met die Afrikaanse poep) voor zot. Wij zijn na een tijdje toch opgestapt. Het was niet wat we ervan verwacht hadden en vooral het lange wachten had ons enthousiasme al gesmoord.

Zaterdag zouden we de scouts leren zwemmen. Om 10u kwamen we de bende enthousiast stappend tegen en waren samen op weg naar het strand. Plots kwam uit het niets een stortbui, dus hebben we ons met de hele bende geschuild onder een afdakje in de Aqualodge. Wij zagen het absoluut niet meer zitten om te zwemmen, zeker toen het begon te bliksemen. De scouts was teleurgesteld dat we niet meer mee wilden gaan en zijn dan maar (letterlijk en figuurlijk) alleen afgedropen naar het strand.

Zondag waren we uitgenodigd door een kennis van Carmen om de mis in haar kerk mee te maken. Het was een protestantse kerk dus dat beloofde veel zingen, klappen en dansen. Om 9u30 begon de mis maar we kwamen om 10u fashionably late toe in onze mooiste' kleren. Iederen was aan het zingen en klappen en een koortje stond vooraan te dansen. Wij werden op de voorste rijen gezet en klapten enthousiast mee. Opeens ging iedereen naar voren voor een handoplegging. Ik verschoot me rot toen de pastoor plots op een meisje begon te slaan en te roepen. Hij geloofde dat er een duivel in haar zat dus die moest eruit gedreven worden. Ontzet en met een machteloos gevoel heb ik toegekeken. Iedereen vond dit normaal en er gingen zelfs iets later 2 meisjes vrijwillig naar voren om bevrijd te worden van de duivel in hen. Daarna begon de preek/les waarbij iedereen gretig opschreef wat er gezegd werd. Hier begon het saaie deel dat uiteindelijk nog duurde tot 15u! Uitgehongerd en suf waren we enorm blij toen de mis eindelijk gedaan was. We zijn direct naar een restaurant geweest om chips kuku (kip met soort frietjes) te eten. Het was een hele ervaring en ik ben blij dat ik het toch meegemaakt heb maar het is zeker niet iets om te herhalen.

Tot de volgende! Tutaonana!

Bungalow

Donderdagavond heb ik voor het eerst een Afrikaans feest meegemaakt. In de community van Maendeleo is het de gewoonte om elke zaterdagavond een Bungalow = feestje te houden, maar omdat er een paar broeders en een deel studenten vertrokken de volgende dagen hebben ze het deze week verzet naar donderdag. Zo'n feest is echt super! iedereen zit in een vierkant, krijgt een gratis soda, luistert eerst naar de speech van een broeder en dan kan het echte feest beginnen. Al wie iets wil zingen moet gewoon naar het midden gaan en mag zijn ding doen. Het zijn altijd meezing- of meeklapliedjes. Af en toe springt iedereen spontaan recht en wordt er gedanst. De elektriciteit was uitgevallen tijdens de speech van broeder Stan, dus werden er kaarsjes bovengehaald, wat het geheel nog sfeervoller maakte. Het duurde niet lang, 30-40 min. maar het was wel zeer gezellig.

Ik heb deze week ook al Sanganigwa B en Mwocachi bezocht (ik denk dat ik daar al eens over verteld heb in een vorig verhaal) dus voor de rest van de week ben ik vooral bezig met het voorbereiden van verschillende activiteiten voor de kinderen. In het begin zijn dit vooral nog spelletjes en knutselactiviteiten (hier moet ik zeer creatief zijn met zeer beperkte middelen) zodat de kinderen en ik wat tijd hebben om elkaar wat te leren kennen. Zo geef ik mezelf ook wat meer tijd om mijn Swahili bij te leren.De kinderen hun Engels is niet zo goed dus ik moet wel mijn Swahili bijschaven.

Vandaag neem ik er een dag tussenuit, vanmorgen zijn Carmen, Liesbet en ik naar de markt geweest en hebben we onze kleren gewassen in het meer. Straks gaan we naar Maendeleo, de scouts van Kigoma bezoeken die daar haar activiteiten doet op zaterdag. Eerst nog wat relaxen bij het meer. Morgen vlieg ik er terug in!

Zondag gingen we normaal het vissersdorpje in de buurt bezoeken, maar aangezien vele vissers niet werken op zondag gaan we dat een andere keer doen. We zijn ook van plan om 2 of 3 dagen naar het vluchtelingenkamp te gaan, maar broeder Constantino is nog bezig met onze aanvraag in te vullen. Blijkbaar moet je daarvoor toestemming hebben van een of ander ministerie. Hopelijk wordt het goedgekeurd!

Tot de volgende! Tutaonana!

Vele groetjes

Faïka