... en mijn verhaaltje is bijna uit!

Tis bijna zover. Mijn laatste dagen in Kigoma zijn ingegaan. Maandag vertrekken Hendrik en ik naar Zanzibar. Trouwens voor de mensen die het nog niet zouden weten: Hendrik is hier! Voor de mensen die het niet weten, Hendrik is mijn vriendje en voor de onwetende Afrikanen mijn man :-p

Gisteren heb ik mijn laatste stagedag gehad, ik heb het toch wel moeilijk gehad. Ondertussen ben ik toch wat gehecht geraakt aan de kindjes en zij aan mij. Ik had wasco's meegebracht als onderdeel van mijn cadeautje aan de kindjes van Mwocachi. In totaal heb ik ongeveer 100 tekeningen gekregen, waarvan nogal veel zwaaiende handjes :-) Bij het echte afscheid nemen had ik het toch wel efkes moeilijk om geen traantjes te laten vloeien. Maar ik had het mezelf beloofd om niet te wenen in Mwocachi, dan maar thuis bij Hendrik gedaan :-/

Hendrik en ik hebben trouwens samen al veel toffe dingen gedaan. Naar Ujiji geweest (waar Livingstone en Stanley elkaar ontmoet hebben) en dan te voet terug naar Kigoma gewandeld, deels langs het strand. Daar hebben we toch een mooi 3u en meer over gedaan. Daarna naar de Hilltop (hotel in de buurt) naar de zebra's en blauwbal-aapjes gaan kijken. Vrijdag naar Maendeleo geweest voor de filmavond en zaterdag naar de bungalow geweest.

Vandaag gaan we naar Jacobsen beach relaxen en vanavond de laatste bungalow, morgen eerst nog wat eindwerkwerken en dan naar mijn beste vriendin in Afrika: Safi Hamisi. Een naaister in de buurt van Mwocachi die voor mij een jurk gemaakt heeft van een stofje die de mama van Hendrik gekocht heeft voor mij. Ze wou persé voor mijn vertrek een soort rijstbolletjes maken (heel lekker!). Daarna nog eens naar Jacobsen beach, dit keer voor een barbeque met de Belgische bende. Een toffe manier om afscheid te nemen en Carmen haar verjaardag die ik spijtig genoeg niet meer ga meemaken te vieren.

Voor ik mijn verhaaltje afsluit nog even een leuke anekdote. Vorige week zat mijn stagedag er weer op. Ik was op weg om Mwocachi buiten te wandelen en zei nog goeiedag tegen de matrones en de guard die onder de mangoboom zaten. Ze zeiden iets terug in het Swahili dus vroeg ik aan Filbert om te vertalen. Ze zeiden dat ik dik was! En Filbert zei dan nog 'Maar tis waar je bent dik'! Op zo'n moment sta je toch ook wel met je mond vol tanden. Gelukkig weet ik dat dik zijn hier als positief wordt aanzien dus het was eigenlijk als complimentje bedoeld.

Ondertussen zit ik hier al een tijdje op mijn blog en wordt het eens tijd om terug te gaan eindwerkwerken!

Vele groetjes aan iedereen!